Przydatne linki
Pielęgniarska Opieka Długoterminowa Domowa
Pielęgniarska domowa opieka długoterminowa jest przeznaczona dla osób przewlekle chorych, unieruchomionych lub znacznie ograniczonych w codziennym funkcjonowaniu, które przebywają w domu. Pacjent nie wymaga leczenia w warunkach szpitalnych, ale ze względu na stan zdrowia potrzebuje regularnej, intensywnej opieki pielęgniarskiej świadczonej w miejscu zamieszkania. Świadczenie realizowane jest we współpracy z lekarzem podstawowej opieki zdrowotnej.
Zakres opieki W ramach opieki długoterminowej pielęgniarka wykonuje m.in.:
- prowadzenie leczenia ran i odleżyn, zmiana opatrunków, wymiana cewników, podawanie leków, kroplówek oraz wykonywanie iniekcji,
- wspieranie opiekunów pacjenta i szkolenie ich w zakresie pielęgnacji oraz czynności dnia codziennego (mycie, zmiana pieluchomajtek, karmienie, podawanie leków),
- pomoc w pionizacji pacjenta, prowadzenie ćwiczeń oddechowych oraz podstawowych ćwiczeń usprawniających,
- doradztwo dotyczące uzyskania sprzętu rehabilitacyjnego i medycznego,
- edukację rodziny w zakresie opieki nad osobą chorą,
- wystawianie zgodnie z uprawnieniami recept na wybrane leki, kierowanie na określone badania oraz wypisywanie zleceń na wyroby medyczne (np. pieluchomajtki, wózki inwalidzkie, okulary).
Kryteria NFZ Do pielęgniarskiej opieki domowej mogą zostać zakwalifikowani pacjenci, którzy:
- uzyskali 40 punktów lub mniej w skali Barthel,
- nie znajdują się w ostrej fazie choroby psychicznej,
- nie korzystają jednocześnie z innych świadczeń domowych, takich jak opieka dla pacjentów wentylowanych mechanicznie, hospicjum domowe czy pobyt w zakładzie opiekuńczo‑leczniczym lub pielęgnacyjno‑opiekuńczym.
Jak uzyskać skierowanie Aby rozpocząć opiekę, bliscy pacjenta powinni zwrócić się do lekarza ubezpieczenia zdrowotnego (najczęściej lekarza POZ) o:
- ocenę stanu pacjenta według skali Barthel (oceny może dokonać również pielęgniarka),
- skierowanie na pielęgniarską domową opiekę długoterminową, do którego dołączona jest karta oceny pacjenta zawierająca wynik skali Barthel.
Po przekazaniu dokumentów podmiot realizujący świadczenie dokonuje kwalifikacji pacjenta i ustala harmonogram wizyt.
Rehabilitacja domowa
Skierowanie na rehabilitację Dokument uprawniający do fizjoterapii w warunkach domowych może wystawić lekarz podstawowej opieki zdrowotnej lub inny lekarz ubezpieczenia zdrowotnego. Uprawnienia do wystawiania skierowań mają również lekarze wielu specjalności, w tym m.in.: rehabilitacji medycznej, rehabilitacji ogólnej, rehabilitacji w chorobach narządu ruchu, medycyny fizykalnej i balneoklimatologii, fizjoterapii, balneologii, reumatologii, neurologii, neurochirurgii, chirurgii (w tym chirurgii ogólnej, ortopedycznej, urazowo‑ortopedycznej), ortopedii i traumatologii narządu ruchu. Skierowanie mogą wystawiać także lekarze posiadający specjalizację I stopnia w wymienionych dziedzinach oraz lekarze będący w trakcie specjalizacji.
Ważność skierowania Skierowanie na fizjoterapię domową obowiązuje przez 30 dni od daty wystawienia. W tym czasie musi zostać zarejestrowane w wybranym podmiocie, niezależnie od tego, kiedy faktycznie rozpocznie się rehabilitacja.
Kwalifikacja do rehabilitacji domowej Rehabilitacja w domu jest przeznaczona dla pacjentów, którzy nie są w stanie samodzielnie dotrzeć do placówki udzielającej świadczeń ambulatoryjnych (poradnia rehabilitacyjna, gabinet fizjoterapii, ośrodek dzienny). Dotyczy to osób z poważnymi ograniczeniami ruchowymi lub trwałą niesprawnością.
Schorzenia kwalifikujące Zabiegi fizjoterapeutyczne w warunkach domowych są przeznaczone dla pacjentów z zaburzeniami funkcji motorycznych wynikającymi z:
- ogniskowych uszkodzeń mózgu (np. stany po udarach niedokrwiennych i krwotocznych, urazach) — do 12 miesięcy od wystąpienia uszkodzenia,
- ciężkich uszkodzeń ośrodkowego lub obwodowego układu nerwowego odpowiadających 5. stopniowi skali inwalidztwa (z wyłączeniem dzieci do 18. roku życia),
- uszkodzenia rdzenia kręgowego — do 12 miesięcy od powstania urazu,
- chorób przewlekle postępujących, takich jak: miopatie, choroba Parkinsona, zapalenia mięśni, rdzeniowy zanik mięśni, guzy mózgu, choroby demielinizacyjne, kolagenozy, przewlekłe zespoły pozapiramidowe, reumatoidalne zapalenie stawów,
- chorób zwyrodnieniowych stawów biodrowych lub kolanowych oraz stanów po endoprotezoplastyce — do 6 miesięcy od operacji,
- urazów kończyn dolnych — do 6 miesięcy od powstania urazu,
- stanów wegetatywnych lub apalicznych.
Czas trwania rehabilitacji Pacjent może korzystać z fizjoterapii domowej przez maksymalnie 80 dni zabiegowych w roku kalendarzowym, przy czym w ciągu jednego dnia można wykonać do 5 zabiegów. W sytuacjach uzasadnionych medycznie lekarz kierujący może wystąpić do dyrektora właściwego oddziału NFZ o przedłużenie okresu rehabilitacji.
Świadczenia rehabilitacji domowej nie mogą być łączone z opieką w ramach hospicjum domowego.